Punitive operation in effect

Greek pensioner
In today’s issue of “thegardian” the first thing that catches an eye is a title: “Australian heads to Greece to help pensioner pictured crying outside bank”! Greece is on our minds today. Here and there we hear “Unable to repay its IMF debt, Greece is now in default, which assures the country’s exit from Europe”. How can this be called, rigor, austerity, stringency, rigidity, whatever, but unfortunately, current seeds of it will find their patron as troublesome blossoms in the nearest future. What EU is doing to Greece now, as a matter of fact will have a boomerang effect on EU economy and not only economy, its international reputation altogether and role in the global politics in future! Greece looks like a scapegoat today due to the EU and its “pragmatic” deeds! Should this be understood as punitive operation in effect? Is this, how EU treats its friends and allies? What a shame! Let’s stop for a while and look back at the matter with the help of just little analytical thinking. Greece is an ancient country, with ancient nation, who are descendants of Old Byzantine Empire, with its rich history, architecture, art & cuisine, what makes it if not the world’s best, at least one of the best historical travel sites that has immense opportunities for tourism development! Greece’s rich bequest is reflected by its UNESCO World Heritage Sites that count seventeen, of which fifteen are inscribed based on “cultural” criteria, while the remaining two, Mount Athos and Meteora are inscribed for meeting both “cultural” and “natural” criteria. This places the country among the most spectacular countries in Europe and in the world!
The modern Greek state, established in 1830, trails its roots to the civilization of Ancient Greece, which is considered the cradle of all Western civilization. As a matter of fact, the world awes Greece a lot, as to the birthplace of Western democracy, philosophy, the Olympic games, Western literature, political science, major scientific and mathematical principles, at last, but not least, Western drama, tragedy and comedy. Throughout the centuries, cultural and technological progress of Greece have notably influenced the world civilization, having been conveyed to the East through Alexander the Great’s triumphs, and to the West via merger into the Roman Empire and the succeeding Byzantine Empire. Furthermore, Orthodox World inherited the Greek traditions from the Greek Orthodox Church. Greece has been a democratic and developed country with an advanced high-income economy, a high quality of life and quite high standard of living. A founding member of the United Nations, the 10th member to join the European Communities (progenitor to the European Union) Greece has been part of the Euro-zone since 2001, along with the membership to a number of other international institutions, such as the Council of Europe, NATO, OECD, OSCE and the WTO. Therewith, Greece, which used to be one of the world’s largest shipping powers, with the largest economy in the Balkans, has been an important regional investor. Actually, Greece didn’t look like a poor country, before it became part of the EU. However, the question is – what happened? Why did uniting with the EU community made the country all of a sudden so vulnerable?
To be explicit, from the huge sums borrowed by Greece the country gained almost nothing, as a number of experts state in their arguments. Frankly speaking, the money was given to the private sector creditors, including the German and French banks. Greece only possessed “wastes” from these EU “bounties”, as it comes out, most of the money was paid to secure the European banking system. As for the International Monetary Fund and other official creditors, they actually do not experience any real and acute need in Greece’s debt. If their work process continues as usual, the money taken is expected to be returned back to Greece in the form of a new loan.
Given the common trends of regional and international cooperation, with a focus on building mutual security system, along with the strive of Georgia, Moldova and Ukraine to become part of the Euro-Atlantic zone, should this be understood as a signal for associate states that they need to think twice, before they choose dealing with the EU in future? So many questions, but too few answers today! What direction do the world move in these latter days, is a concern of most people today, and not only in Greece. What do we, as contemporary humanity, want to achieve with this? Anticipation of immediate, vast, positive changes would sound very naive and infantile today. Nevertheless, let’s hope that the bottle is half full and hold on for the better tomorrow!


წამის ფასი

დრო თუ მოგეცა ამის,

და თუ ინება ღმერთმა,

გამოიყენე შანსი,

დაგეხმარება რწმენა.

ფასი დაადე წუთებს,

უნდა გატეხო ნავსი,

ნებას თუ არ გრძნობ ურყევს,

დარჩები მუდამ ნავში.

ხარ სწორ ადგილზე, სწორ დროს,

თუ სწორუპოვარ სიმზე,

წამი ქმედებას ითხოვს,

ცხოვრება იბრძვის რინგზე.

წამის მეასედს ეტყვი,

რისი თქმა გინდა ამით,

წამი მეასედ ითხოვს,

და საუკუნეც გადის.

ხარ ოპტიმისტი სულით,

ან პესიმისტი თუნდაც,

წამი მოგეცა უფლით,

გამოიყენო უნდა.

თუ გესმის წამის ფასი,

და თუ მტკიცე გაქვს რწმენა,

არ დაივიწყო არსი,

დაგეხმარება ზენა.



ახალი წელი

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

მისგან ყოველ წელს სასწაულს ველი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

ჩიჩილაკს კვლავაც ამშვენებს ქაცვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

დრო გულმოდგინედ წამებსაც ათვლის.

ღვინოში იწვის სურვილთა არზა,

ფერფლადქცეული ნაოცნებარი,

წამით დაკარგავს ყოველი აზრსაც,

და კვლავ გახდება ნაიმედარი.

თვალწინ გაირბენს გასული წელი,

იმედებით და გაცრუებებით,

დრო აღარ არის ისეთი ნელი,

აღარც გრძნობები გართულებებით.

ვარ მადლობელი იმის რაც იყო,

რაც მომიტანა და რაც გამიყო,

ბევრი იმედის კოშკი ამიგო,

ძველი ტკივილი სადღაც წაიღო.

დრო მაინც იწვის სანთლების მსგავსად,

თითქოს გარბის და არც ჩქარობს არსად,

დაიღვენთება, კვლავ მოვა ახლად,

ხან დაგამშვიდებს, ხან დაგცემს თავზარს.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

ჩიჩილაკს ჟღალად ამშვენებს ქაცვი,

დროს კი საათი წამებად ათვლის.

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

ისევ ცივა და ღამეა გრძელი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი….



Brexit on Agenda

Brexit, or “Britain’s exit” from EU, which is impending as a result of the referendum of 23 June 2016 when 51.9 percent of UK citizens supported withdrawal, still causes dubious feelings. However, I’m convinced that Brexit was not a brilliant idea. Escaping has never been a solution of an issue. As a matter of fact, problems are best resolved via negotiations, which has always been considered to be the best alternative to running away.

Thereto, motivation is still not quite clear, was that just pride? Was that a protest against the outcomes of the EU’s bizarre immigration strategy? Was that economic issues? Different people have different viewpoints. Nevertheless, breakout makes Europe fragile, not stronger, which obviously can not be in UK’s best interests. It is also not quite clear how advantageous it will be for the UK itself. One thing is clear, it’s not beneficial for either of the sides so far.

Meanwhile, mass media alarms the condition of the pound, which falls continuously after the prime minister confirmed she would defer the vote on her Brexit deal.

“Sterling remained weak on global exchanges after markets closed in London, down almost two cents against the dollar at $1.2562, close to its lowest level since April 2017.

It was 1% lower against the euro at €1.1059, its lowest level since August.

Meanwhile, the domestically focused FTSE 250 share index fell 2%, hitting its lowest since December 2016.

The steep falls reflect mounting uncertainty about the terms of the UK’s exit from the European Union, analysts said” (BBC.com).

Given the fact that almost half of the population of the UK voted against exit from the EU by the time of referendum, is the Brexit still good or bad for the country’s future? We remember long lines of the UK citizens at the Department of Foreign Affairs and Trade in Dublin for receiving passports of Ireland, which remains the member of the EU. An Irish passport enables the bearer to travel internationally and serves as evidence of Irish nationality and citizenship of the European Union. What are the pros and cons of being in the commonwealth of Europe, could they be weighed and could there be found some solutions, other than exit?

The UK joined the European Communities in 1973, with membership confirmed by a referendum in 1975. Why did it become so cardinally demanded in 2016 to leave the European Union is not quite clear, but causes some kind of anxiety. What are the advantages and disadvantages of being part of the EU or leaving it? Is this process of sequestration going to expand to the other members of the Union as well? Is this process safe for the mutual old mother – Europe? Is the unrest in France a logical continuation of this process? Could this be resolved as it was the case with Greece? What are the measures that the EU should undertake, in order to stop this process of segregation and remain harmonious. These questions remain in our minds, but the quick answers are obviously not expected.

Notwithstanding, one thing is clear, it is not the best time in the history of Europe for isolation, it’s the best time for integration and harmonization.

შემოდგომა საღვინეში

224188-svetikდიონისეს ღიმილი კლავს სევდას თვალცრემლმორეულს,

დაბერტყავდა ბებო კაკალს, თხილს და  წაბლსაც მოლეულს.

გადაადნობს შემოდგომა ერბოს, ნაღდი ქარვისფერს,

შესძლებიათ მეგობრობა ბიასა და ატმის ხეს.

დაიწურა ბადაგი და მოეხადა თავი ჭურს,

გოლეულის მარაგი აქვთ ჭანჭურსა და ხეჭეჭურს.

ოქტომბერი დააუნჯებს, რაც ზაფხულმა წაიღო,

რთველი ყველას დააპურებს, მარნის კარი გაიღო.

თათარას თუ ფელამუშის დატრიალდა სურნელი,

მსუნაგ ბავშვებს ვერ დაუშლი, ჟინი თუ აქვთ ჩურჩხელის.

შემოდგომა დიონისეს კარებს ფართოდ გაუღებს,

ტალავერში იქორწინებს, ლხინსაც ალღოს აუღებს.

ოქტომბერი გობზე დაყრის თაფლისთვალა რქაწითელს,

ტრაპეზობას არ დაგაცდის, აკიდოებს აგკიდებს.

გოგრის გორებს დააყენებს, სიმინდს დოლაბს მიანდობს,

წისქვილის ქვას აამღერებს, ძველ ზღაპრებსაც გიამბობს.

საღვინეში შემოდგომა მომაგონებს ბავშვობას,

ბაბუაჩემს აქ უყვარდა ჭურზე სანთლის დადნობა.

ჭურის თავზე აღარავინ იღებს ახლა ჭაშნიკებს,

საწნახელში ქარი დაყრის მიტოვებულ ჩამიჩებს.

ბუხრის თავზე დოქის ირგვლივ არ აწყობენ ჭინჭილებს,

არც არავინ აღარ ითვლის შემოდგომის წიწილებს.

დიონისეს ღიმილი კლავს სევდას, თვალცრემლ-მორეულს,

საღვინეში არვინ იმკის წლის მოსავალს, მოლეულს.




კი…?! არა…?!


ვუყვარვარ?  კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

დროის მორევში კი ბევრმა იუარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.


ფრესკები დუმან, დროიდან მოსული,

თითქოს შეივრდომეს სული მარტოსული,

გუგუნებს, გმინავს ჟამი გარდასული,

ოხრავს დედამიწა ცოდვისგან ორსული.


ვინ არის პატრონი, ვინ არის გამგონი,

მხოლოდ ღვთის წყალობით, არაფრის არმქონი,

იმ ასი ათასი რჯულის არდამთმობის

მადლმა დაიფარა ბაგრატი და რკონი.


და მაინც, ქარ-ცეცხლში რამდენი იარა,

სული დამაშვრალი ვეღარ დაიამა,

სტკიოდა მას ქრისტეს ყოველი იარა,

აქ, ამ ცისქვეშეთში, სადღაც იქ კი არა!


მიმიღებს? კი…?! არა…?! დრომ კი გაიარა,

ღალატმა საიდან არ შემოგვიარა,

ოცდაათად ჰყიდნენ, მეტად კი არა,

ვეღარ მოიშუშა ვერც ერთი იარა.


ჯვარ-გუმბათოვანი ოშკი და ხანძთა,

კვლავაც უცნობი-ნაცნობი განცდა,

ლაზიკ-ეგრისი, სამეფო კახთა,

მარად ძიება თამარის განძთა.


ნეტავ რას ღაღადებს, ან ვისთვის ჩამოჰკრა

დღეს წმინდა სამების ამ დიდმა ზარმა?

მუმლი მუხასაო, ჯვარცმა გფარავსაო,

ბანს აძლევს გელათი, მცხეთა და ზარზმა.

ვუყვარვარ? კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

იუდას ამბორი, ცრუ რწმენის იარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.




“გვეშველება რამე?”

“გვეშველება რამე?”

ჩემი ფეისბუქის შარშანდელმა პოსტმა დამაფიქრა, როგორ არაფერი იცვლება, თითქოს დეჟავუ დამემართა:

“კვირას ტაძარში ზიარება რომ დაიწყო ცოტა ხნით ეზოში გამოვედი და სკამზე ჩამოვჯექი, ხანდაზმული მამაკაცები, როგორც ჩანს აფხაზეთიდან დევნილები, მსჯელობდნენ პოლიტიკაზე და ჩვენი ქვეყნის საჭირბოროტო საკითხებზე. გამიკვირდა, რამდენი სიბრძნეა ამ ხალხში, რამდენი რამ ესმით შესანიშნავად, მაგრამ რატომღაც მაინც არა და არ გვეშველა! ერთ ფრაზას მივაქციე ყურადღება, იხსენებდნენ 90-იან წლებს და თავისუფლებისთვის ბრძოლის ლაიტმოტივად ქცეულ – “ჩვენ ჩვენი საკმარი ყველაფერი გვაქვს”, რომელიც დღეს სასაცილოდ აღარავის ჰყოფნის! ახლა ეს ჭარმაგი მორწმუნეები იხსენებდნენ – “დამოუკიდებლობას რომ მოვიპოვებთ ჩვენ თავს შესანიშნავად ვირჩენთო, აქეთ ბორჯომი გვაქვსო, იქეთ მარგანეციო, თურმე სად არის კაცო, ეგ გვეყოფოდაო?!” ძალიან კი მინდოდა მეთქვა, სხვას ეგეც არ აქვს და მაინც შესანიშნავად ააწყვეს სახელმწიფო, მაგალითად, თუნდაც ისრაელითქო, მაგრამ საუბარში ჩარევისაგან რატომღაც თავი შევიკავე. მე კარგად მესმის, რომ ძლიერი მტერი გვყავს, რომელიც ძალ-ღონეს არ იშურებს, ყველა შესაძლო გზებით გვებრძვის, რომ ფეხზე არ წამოვდგეთ როგორც სახელმწიფო, მაგრამ განა სხვებს არ ჰყავთ მტრები, მათ როგორ შეძლეს?! ანუ, მთლად ამაშიც არ არის საქმე! და მაინც, რა გვაკლია, რომელი რესურსი?! ვფიქრობ, ალბათ ადამიანური, ისევ და ისევ მენტალიტეტშია აქილევსის ქუსლი ჩამალული, ჩვენს დამახინჯებულ მენტალიტეტში, რომელიც გამუდმებით ცხოვრების არასწორ გზას გვკარნახობს და მცდარი არჩევანისკენ გვიბიძგებს!”

მაინც რა დაღი დაგვასვა ასეთი 70-წლიანმა საბჭოური ცხოვრების წესმა, ასეთი რა ნესტარი ჩაგვიტოვა სოციალიზმის ბზიკმა, რომ ვეღარაფრით მოვირჩინეთ?

ამ თემასთან დაკავშირებით შარშანწინ ამ დღეს ჩემს მიერ სოციალურ ქსელში გაზიარებული პოსტიც სამწუხაროდ ასევე აქტუალური მეჩვენა:

“ჩვენ კლიშეებისგან განთავისუფლება ძალიან გვიჭირს და ისევ მენტალიტეტამდე მივდივართ! ყველა პრობლემა ხომ აქედან მოდის. გუშინ, სულთმოფენობას წმ. ნინოს ტაძარში წავედი (საგარეო საქმეთა სამინისტროს მოპირდაპირე მხარეს არის, 47-ე სკოლის გვერდზე). წინასწარ ყვავილების ყიდვა არ გამხსენებია, ამ დღეს ყოველთვის ყველა ტაძართან იყიდებოდა ხოლმე. საკმაოდ ცხელოდა, რუსთაველის გამზირიდან ჩიტაძის ქუჩის ბოლომდე ვიდრე ავაღწიე სულ გავიხვითქე. მრევლი თაიგულებით ხელში რომ დავინახე დავიწყე ყვავილების ძებნა, ხან ერთ მხარეს მივაწყდი, ხან მეორეს, თან ვკითხულობდი სად იყიდებათქო, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არავის არ ჰქონდა გასაყიდი. ტაძრიდან რომ გამოვედი დამესივნენ მათხოვრები – “ხომ ვერ დაგვეხმარებითო?” ალბათ იფიქრეს, რომ უკვე მივდიოდი. “ყვავილები ხომ არ გაქვთთქო?” მეც მივაგებე შეკითხვა შეკითხვაზე. სამწუხაროდ არ ჰქონდათ და მირჩიეს ქაშვეთთან ჩავსულიყავი და იქ მეყიდა. უნებურად დავფიქდი, რამდენად გაზარმაცებულია ხალხი, წლების განმავლობაში სხედან ამ ტაძართან, ნუთუ ვერ ისწავლეს, რომ ამ დღეს ყვავილებით ფული შეიძლება იშოვნო? მაშინ, როდესაც სოფლებიდან მოდიან, გზაში ყვავილების დაკრეფვაც კი ეზარებათ, ამასაც ხომ არ უნდა ფული და საწყისი კაპიტალი, შენი არაფერი მიდის, დაკრიფე ბუნების მიერ ბოძებული და მომყიდე, იცი რომ ნამდვილად დამჭირდება და ვიყიდი! მაგრამ, ამის მიხვედრას სამეწარმეო აზროვნება სჭირდება, უფრო სწორად თავის შეწუხება და ტვინის განძრევა, რომელიც სამწუხაროდ გვიჭირს, გვეზარება. მოკლედ, ისე გავღიზიანდი, რომ ვერ დაგეხმარებით, არ მაქვსთქო ვუპასუხე, და დავეშვი ისევ რუსთაველის გამზირისკენ, ისევ ქაშვეთთან ჩამოსვლა მომიხდა. გზაში დავფიქრდი, ნეტავ ჩვენ ხომ არ გავაფუჭეთ ეს ხალხი? ეს იგივეა შენს შვილს რომ გაუწიო დათვური სამსახური და პარაზიტად გაზარდო, შრომას არ მიაჩვიო, არჩინო მთელი ცხოვრება და ხელის განძრევა არ ასწავლო. ალბათ ძნელი წარმოსადგენი არ არის რაც მოუვა, რა რაოდენობის ქონება უნდა დაუტოვო რომ არ გაანიავოს და ნულზე არ დაიყვანოს, მერე კი შეიძლება გვიანიც იყოს ცხოვრების წესის შეცლა. განა ცოტა ვიცით ასეთი სავალალო მაგალითები?! არა, ამ ხალხს მათხოვრები აღარ ჰქვიათ, ეს მათხოვრობის ბიზნესად ქცეული სიმახინჯეა ჩვენი საზოგადოების! ჩვენ ვარჩენთ ასობით მათხოვარს და მათ თურმე ბევრ ჩვენგანზე მეტი შემოსავალი ჰქონიათ. არაფერი იმალება, ბანკებში ახურდავებენ ყოველ საღამოს ფულს, სხვებისგან გაგონილის დაჯერება მიჭირდა, მაგრამ თვითონაც შევესწარი არაერთხელ მსგავს ფაქტებს. იმდენად უმაქნისები არიან, რომ უკვე ყვავილის დაკრეფვაც კი ეზარებათ, რომელ მიწას დაგიმუშავებს გამათხოვრებული გლეხი? მომიტევოს უფალმა, მაგრამ, რაც ჩვენს თავს განსაცდელია, ყველაფერი ჩვენი გაუკუღმართებული აზროვნებიდან მომდინარეობს! ხელის განძრევა არავის უნდა და ციურ მანანს კი ელოდება ყველა, უდაბნოში ვართ, რომ ღმერთმა თავზე გადმოგვაყაროს? ხელი გაანძრიე მამაცხონებულო და ნუ იმათხოვრებ!”

დღეს ახალი პრედიკამენტის წინაშე აღმოვჩნდით, რომლის წინამორბედი მიზეზი სწორედ ეს უქნარობა და დაუდევრობაა – დაყიდეს მიწები და იმ მიწებს, ახლა ჩვენ რომ მივსტირით, უცხოტომელები ამუშავებენ და მშვენივრადაც ხეირობენ! საზოგადოებაში ჩნდება კითხვა, რას აკეთებს ხელისუფლება იმისთვის, რომ ნაკუწ-ნაკუწ არ გაიყიდოს ისედაც ბალზაკის შაგრენის ტყავივით დაპატარავებული საქართველო, ან რატომ აღმოვჩნდით მარკიზ რაფაელ დე ვალენტენის მდგომარეობაში? პასუხი ჯერ-ჯერობით უცნობია, ვნებათაღელვა კი იმატებს.

სიმართლე რომ გითხრათ, მათხოვარი მინახავს ევროპაშიც, აშშ-შიც, მაგრამ არა ამ კატასტროფული რაოდენობით, როგორც ჩვენთან. თუმცა, არ შემხვედრია ბენელუქსის ქვეყნებში, სადაც კარგი სოციალური დაცვის სისტემაა. საბერძნეთშიც კი, რომელიც ევროკავშირის ყველაზე გაჭირვებულ სახელმწიფოდ ითვლება, მათხოვარს ვერ ნახავ, სახელმწიფო დახმარებას უწევს ხეიბრებს და ყველას, ვისაც მუშაობა არ შეუძლია, სამაგიეროდ არც მათხოვრობის ნებას რთავს. ჩვენთან კი რა ხდება ამ კუთხით, არსებობს რაიმე ხედვა ან სტრატეგია ამ პრობლემის გადასაჭრელად, საინტერესოა, საერთოდ ვინმე ზრუნავს სოციალური პოლიტიკის გაუმჯობესებაზე?

მე ვფიქრობ, საზოგადოებაც ინერტულია გამოსავლის ძიებაში, უფრო მეტიც, ჩვენი ბრალიც არის, ცუდად შევაჩვიეთ და ახლა სულელები ვგონივართ, იმუშავეთ და გვარჩინეთო ალბათ ფიქრობენ! როდესაც სადარბაზოსთვის დამლაგებელი დამჭირდა და ვკითხე ერთ–ერთ მათხოვარს, ხომ არ წამოხვალთქო, ცივი უარი მსტკიცა, ფასზეც კი არ დამლაპარაკებია. არადა მჯეროდა კეთილ საქმეს ვაკეთებდი, თურმე შევმცდარვარ. იცის, რომ მეტს იშოვნის არაფრის კეთებაში და რატომ შეიწუხოს თავი? მუქთამჭამლების და მუქთახორების არმია იზრდება, არ მცირდება, ჩვენი შემოსავლები კი არ იზრდება, მგონი პირიქით, მცირდება, იმიტომ რომ ყველა ჩვენ გვატყავებს. როდემდე შეიძლება ასე გაგრძელდეს და სადამდე მიგვიყვანს ეს უმოქმედობა?!

არ განიკითხო და არ იქნები განკითხულიო, სრულად ვეთანხმები და უპირობოდ ვიზიარებ, მაგრამ ამ სიტუაციაში მგონი ეს არ უნდა იყოს განკითხვა, ეს უფრო განსჯაა შექმნილი კატასტროფული მდგომარეობიდან გამოსავლის ძიების მიზნით. ქვეყნის სიყვარული სხვა რაში გამოიხატება, თუ არა ფიქრში მის პრობლემებზე და ქმედებაში, რაიმე სახის ქმედებაში. რაციონალური აზროვნება, სინამდვილის შეცნობა, შესაძლებელია მხოლოდ განსჯითა და ფაქტების ანალიზით, რაც აუცილებელია წინსვლისა და განვითარებისთვის. დიდი ილია წერდა: “ნეტავი შენ, თერგო! იმითი ხარ კარგი, რომ მოუსვენარი ხარ. აბა პატარა ხანს დადეგ, თუ მყრალ გუბედ არ გადაიქცე და ეგ შენი საშიშარი ხმაურობა ბაყაყების ყიყინზედ არ შეგეცვალოს. მოძრაობა და მარტო მოძრაობა არის, ჩემო თერგო, ქვეყნის ღონისა და სიცოცხლის მიმცემი…”

ზოგადად, ყველაფერი ხომ მიზეზ–შედეგობრივია ამქვეყნად. ჩვენ გვიჭირს, იმიტომ რომ შრომისუნარიანი მოსახლეობის სულ მცირე 65-70 % არის დაუსაქმებელი და მათი საკმაოდ დიდი ნაწილი, შესაძლოა ნახევარიც კი, გამათხოვრებულია. ხელისუფლება კი რატომღაც არ ფიქრობს როგორ შეცვალოს ეს არსებული სამარცხვინო რეალობა, რომელიც დეკადებია გრძელდება, როგორც ჩანს არ აღელვებთ. ასე ნამდვილად აღარ შეიძლება გაგრძელება, ქვეყანას შეესია გამათხოვრებული მოქალაქეების მასიური არმია. სოციალური დაცვის სისტემა უნდა დაიხვეწოს და ამუშავდეს, ეს ადამიანის უფლებების დაცვის კუთხით სახელმწიფოს ხელისუფლების პრეროგატივა და საერთაშორისო კონვენციებით ნაკისრი ვალდებულებაა.

ჩვენი კლიშედ ქცეული კითხვა მახსენდება ისევ – “გვეშველება რამე?” ღმერთო შენ მოგვიყვანე გონს, რომ გვეშველოს, დაგვალაგებინე ეს არეული ქვეყანა, სადაც თითქმის ყველაფერი უკუღმა და არასწორად არის გაგებული, მათ შორის უფლის რწმენაც კი! უფალმა თქვა – ხელი გაანძრიე და გეშველებაო, ისევე, როგორც ეშველათ ჩინელებს, ებრაელებს, თურქებს, კორეელებს და მრავალ სხვას, ვინც ტვინი გაანძრია და ხელიც ზედ მიაყოლა, თავდაუზოგავად იშრომა და სხვისი ხელის შემყურეობა არ აურჩევია გამოსავლად.

საქართველოში სომხური სათვისტომოს საპროტესტო აქცია

cms-image-0000442011915 წელს მომხდარი „სომხების გენოციდის“ გახსენება, რომლის შედეგად მილიონნახევარზე მეტი სომეხი დაიღუპა, სომხურმა სათვისტომომ 24 აპრილს საქართველოში თურქეთის საელჩოსთან საპროტესტო აქციის ჩატარებით გადაწყვიტა, რაზედაც თბილისის მერიისგან უარი მიიღო. ოფიციალური მიზეზი გახლავთ ქუჩაში მოძრაობის სავარაუდო დესტაბილიზაცია, მაგრამ სომეხი თანამოქალაქეები თავის გადაწყვეტილებას მაინც არ ცვლიან და უკმაყოფილებას გამოთქვამენ მერიის ამ გადაწყვეტილების გამო. თავისდავად ცხადია, თბილისს არ სურს, რომ თურქეთთან ურთიერთობა სომეხთა გენოციდის აღიარებით ან საპროტესტო აქციების მხარდაჭერით გაიფუჭოს.


ბუნებრივია, ვწუხვართ მომხდარის გამო და ვგმობთ ყოველგვარ დაპირისპირებას, კონფლიქტსა თუ ძალადობას! უფრო მეტიც, არც ჩვენ ვართ აღფრთოვანებული იმ ფაქტით, რომ თურქული მხარე არ იძლევა მის ტერიტორიაზე არსებული ქართული ეკლესიების აღდგენის და ღვთისმსახურების ჩატარების უფლებას, მაშინ, როდესაც საქართველოში თურქული დიასპორის წარმომადგენლებს უფლება აქვთ მათი ისტორიული ძეგლები აღადგინონ, მეჩეთები ააშენონ და თავისუფლად ილოცონ!


თუმცა, მოდით შევთანხმდეთ, რომ ყველა მედალს მეორე მხარეც აქვს. საქართველოს თავისი მიწები, მისი მოსახლეობითურთ თურქეთის საზღვრების ფარგლებში აქვს ერთ დროს დატოვებული და მიუხედავად ამისა, დღეს კეთილმეზობლურ ურთიერთობებს ინარჩუნებს, ეკონომიკურ, პარტნიორულ პროექტებს ავითარებს თურქეთის სახელმწიფოსთან, რადგან ის მისი სტრატეგიული პარტნიორია. არც არაფერია ამაში გაუგებარი ან გასაკვირი, დღევანდელ ვითარებაში, მის მიმართ აშკარად მტრულად განწყობილ გარემოცვაში, საქართველო იძულებულია მეგობრებს და თანამოაზრეებს ეძებდეს და იკრებდეს.


კარგა ხანია ქართველების დევნა-შევიწროვება მიმდინარეობს მის საკუთარ ტერიტორიაზე და ეს უკვე ათეულობით წლების განმავლობაში გრძელდება. ძალიან შორს რომ არ წავიდეთ ისტორიის წიაღში, „ეთნიკური წმენდის“ მსხვერპლნი გახდნენ ქართველები 90 -იან წლებში საკუთარ მიწაზე აფხაზეთში და სამაჩაბლოში, რის შედეგადაც ჩვენ მივიღეთ დაახლოებით 300 ათასი დევნილი საკუთარ ქვეყანაში, აგრეთვე ამას დაემატა 2008 წლის ანექსიის შედეგად ახალ დევნილთა რიცხვიც და მცოცავი ანექსია გრძელდება დღემდე; ათასობით დაღუპული ჯარისკაცი თუ მშვიდობიანი, უდანაშაულო მოქალაქე ემსხვერპლა რფ-იის იმპერიალისტურ ამბიციებს ჩვენს ქვეყანაში. ეს სამწუხაროდ ჩვენი ერის ისტორიული რეალობაა, ის მოცემულობაა, რომელთან გამკლავებაც კარგა ხანია გვიწევს.


თუ გავითვალისწინებთ არცთუ დიდი ხნის წინ მომხდარ ტრაგედიებს აფხაზეთში და სამაჩაბლოში, რომელიც დღემდე გრძელდება, ჩვენს ოკუპირებულ ტერიტორიებს, შუაზე გახლეჩილ და სისხლმდინარე ქვეყნის გულს – სამაჩაბლოს, ასევე იმ ფაქტს, რომ ეს ყველაფერი რფ-ის წყალობით ხდება, რომელიც დღეს მოძმე სომხეთის სტრატეგიული პარტნიორია, ნამდვილად მაოცებს პრეტენზია ჩვენი სახელმწიფოს მიმართ და ჩნდება კითხვები – რატომ არ აპროტესტებს საქართველოში მცხოვრები სომხური სათვისტომო ამ ფაქტებს ან თავის ან თუნდაც ჩვენს ტერიტორიაზე? სომხეთის მხარე მისცემს კი ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლებს უფლებას მის ტერიტორიაზე საპროტესტო აქციები გაუმართონ რუსეთის ფედერაციას? ან კი, სომხეთის ტერიტორიაზე რომელიმე სხვა ეთნოსის წარმომადგენლები ცხოვრობენ, ანუ ჰყავთ კი საერთოდ ეთნიკური უმცირესობები? აღარაფერს ვამბობ აფხაზეთში ქართველთა დევნის და გენოციდის დროს სომხური ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენელთა (რომლებიც დღეს თურმე აფხაზეთში უმრავლესობაში არიან) როლზე! მეგობრებო, ჩვენს გვერდით ცხოვრობენ აფხაზეთიდან დევნილი ჩვენი თანამოქალაქეები და მათ კარგად ახსოვთ ფაქტები, რომლებზეც საუბრობენ! ის, რომ საქართველო არავის პასუხს არ სთხოვს მის წინაშე ჩადენილ დანაშაულობებზე და მიუტევებს, მხოლოდ ქართველთა სულგრძელობაზე მეტყველებს და არა ჩვენს ცუდ მეხსიერებაზე ან “გიჟვრაცუობაზე”, როგორც თქვენ ხშირად გვიწოდებთ. ვფიქრობ, რომ ჩვენ დიდბუნებოვანი წინაპრები გვყავდა და მათი გენების წყალობით ქრისტიანული მიტევება სისხლში და ხორცში გვაქვს გამჯდარი. არ ვართ გულღრძო და უმადური ერი, ვცდილობთ კარგი დავინახოთ და ცუდი დავივიწყოთ, გენეტიკას ვერაფერს ვუხერხებთ. თუმცა, როგორც ჩვენში იტყვიან, ზოგი ჭირი მარგებელიაო, შესაძლოა სწორედ ამის გამო ვუყვარვართ უფალს და არ გვწირავს. ყოველ შემთხვევაში ხასიათის ეს შტრიხი რომ ცხოვრებით ლაღად ტკბობაში და სიცოცხლისუნარიანობაში გვეხმარება, ეს ხომ ჯიუტი ფაქტია!


დღეს მე ნამდვილად მტკივა მოძმე სომეხი ერის ტკივილი და ვუთანაგრძნობ, თუმცა სხვა რამაც მაშფოთებს – ხომ არ არის ეს მტრის პროვოკაციული გეგმის ნაწილი? ყოველ შემთხვევაში, ჩვენ გვმართებს სიდინჯე და წინდახედულობა, რომ არ ავყვეთ მოსალოდნელ პროვოკაციებს და ვიყოთ კეთილგონიერები, რათა არ აღმოვჩნდეთ სხვის ხელში ბრმა იარაღად! სიტუაცია კი კვლავაც ფეთქებადსაშიშია, რაც ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებს, მათ შორის ნებისმიერი ეთნიკური უმცირესობების ჩათვლით, ხელს ნამდვილად არ აძლევს. ნებისმიერი დაძაბულობა და არეულობა მხოლოდ მტრის წისქვილზე შეიძლება ასხამდეს წყალს.