Athens is Amazing, but Watch Out Your Purse

I can’t help the persistent urge of sharing my experience after travelling to Greece in September 2019. I’m more than sure, that everybody is more or less aware of uniqueness of Greece as a country, with its amazing islands, shores and the capital, rich of history and traditions, countless sightseeing spots that require months, if not years, to be visited and enjoyed. Athens is absolutely thrilling, with its mesmerizing monuments of the ancient history and culture, the remains of the Byzantine heritage. This is the fascinating city that calls you to come back again and again. Although, there are some things that you should know if you decided to visit this germ of the world’s civilization and history, in order to be safe and enjoy this amazing experience.

I visited Athens, Greece for the second time and decided to see my friends and the second largest city of the country – Thessaloniki for a couple of days. I enjoyed my stay together with friends at the beautiful Salonica, port city on the Thermaic Gulf with its appealing sunny shores, sandy beaches, colorful pebbles, visible transparently under the glass-clear water and the tranquil Aegean sea.

I arrived back to Athens by night train. Thanks God I took the 1st class tickets and the journey was nice, although the toilet was very close to our compartment and I would say not quite clean, even though it was the 1st class. I hoped to go to the restroom in Athens central railway station upon arrival, but I found no paper and no soap there to wash my hands.

I arrived at 5:10 in the morning and needed to take a metro to the airport, so I waited in the cafe Everest, next to the Larissis railway station, where there is some good coffee and WiFi, but no restroom or water, to wash hands and just to fresh yourself, no lofty ambitions, I think.

I waited there until the metro opened. I was told metro starts at 6:30, so I had time to take my coffee and at 6:30 exactly I moved down to the metro, adjacent to the station and the cafe. There were almost no people there, no staff, just a few passengers. I was concerned not to be late to the airport and asked a lady, which way should I take to the airport line. A man, most presumably immigrant (I was told Albanian migrants are the most famous in making living on that in Greece) approached me, Kindly offering that he’ll show me the way. He picked up my suitcase, without my permission and went to the direction of the staircase to the cafe, from which I just came down. I realized something was wrong and followed him, telling him I didn’t need his help and trying to take my suitcase from him, which he was raising constantly up, so I couldn’t reach it. I immediately figured out that he was not alone, looked back and saw another man running down the stairs, I grabbed my small waist bag in front of me, but it was already open and there was no purse in it, both guys were running down the stairs. They were very quick and organized, as usually all the thieves are everywhere. I started shouting that I was robbed and I lost all my money and passport, asking people to call police, but nobody bothered themselves to call police, neither in the cafe, nor in the railway station, no one was surprised, except for the two tourists, who could do nothing, like myself. People were indifferent and smiling, as if nothing happened, nobody did anything, someone told me the police would be open at 8 o’clock! I rushed back to the metro, with the hope to see some personnel there and indeed, I saw a lady sitting behind the window. There was no light in their office yet, I’m not sure was it an information office or a ticket box office, whatsoever, I asked her to help me, telling her that I needed police. She asked me if my purse was black and handed it to me, with my passport in it. She said a passenger brought it to her. I was already very emotional, I thanked her and hit the road to the airport, to catch my flight. Thanks God I was lucky to catch it. This happened in the central station of Athens, Greece, in the center of the capital city! I wonder if there are any cameras in the metro station, or does police exist there at all?

Greece is considered to be the cradle of humanity, civilization and Western democracy, it’s an ancient country, where the philosophy started, it gave to the world the most valuable of its cultural heritage. I can’t make head or tail of it, what’s wrong with the country now? I’m really upset with this incident and with the overall criminal situation in Athens. At least the central railway station of the capital city has to have some security measures in place and demonstrate more respect to their passengers, who pay money to the company. I don’t know whether it’s municipal or private service, more likely private, but its standards are below the expectations.

I hope the wave of improvements will take place at some stage in Greece, this beautiful pearl of Europe. Nevertheless, until that happens, beware of pick-pockets and watch out your purse or personal belongings, don’t take night trains or cheap hotels, in order to enjoy your trip to the maximum extent in the absolutely marvelous Greece, which deserves more care indeed.

წამის ფასი

დრო თუ მოგეცა ამის,

და თუ ინება ღმერთმა,

გამოიყენე შანსი,

დაგეხმარება რწმენა.

ფასი დაადე წუთებს,

უნდა გატეხო ნავსი,

ნებას თუ არ გრძნობ ურყევს,

დარჩები მუდამ ნავში.

ხარ სწორ ადგილზე, სწორ დროს,

თუ სწორუპოვარ სიმზე,

წამი ქმედებას ითხოვს,

ცხოვრება იბრძვის რინგზე.

წამის მეასედს ეტყვი,

რისი თქმა გინდა ამით,

წამი მეასედ ითხოვს,

და საუკუნეც გადის.

ხარ ოპტიმისტი სულით,

ან პესიმისტი თუნდაც,

წამი მოგეცა უფლით,

გამოიყენო უნდა.

თუ გესმის წამის ფასი,

და თუ მტკიცე გაქვს რწმენა,

არ დაივიწყო არსი,

დაგეხმარება ზენა.



ახალი წელი

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

მისგან ყოველ წელს სასწაულს ველი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

ჩიჩილაკს კვლავაც ამშვენებს ქაცვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

დრო გულმოდგინედ წამებსაც ათვლის.

ღვინოში იწვის სურვილთა არზა,

ფერფლადქცეული ნაოცნებარი,

წამით დაკარგავს ყოველი აზრსაც,

და კვლავ გახდება ნაიმედარი.

თვალწინ გაირბენს გასული წელი,

იმედებით და გაცრუებებით,

დრო აღარ არის ისეთი ნელი,

აღარც გრძნობები გართულებებით.

ვარ მადლობელი იმის რაც იყო,

რაც მომიტანა და რაც გამიყო,

ბევრი იმედის კოშკი ამიგო,

ძველი ტკივილი სადღაც წაიღო.

დრო მაინც იწვის სანთლების მსგავსად,

თითქოს გარბის და არც ჩქარობს არსად,

დაიღვენთება, კვლავ მოვა ახლად,

ხან დაგამშვიდებს, ხან დაგცემს თავზარს.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

ჩიჩილაკს ჟღალად ამშვენებს ქაცვი,

დროს კი საათი წამებად ათვლის.

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

ისევ ცივა და ღამეა გრძელი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი….



Brexit on Agenda

Brexit, or “Britain’s exit” from EU, which is impending as a result of the referendum of 23 June 2016 when 51.9 percent of UK citizens supported withdrawal, still causes dubious feelings. However, I’m convinced that Brexit was not a brilliant idea. Escaping has never been a solution of an issue. As a matter of fact, problems are best resolved via negotiations, which has always been considered to be the best alternative to running away.

Thereto, motivation is still not quite clear, was that just pride? Was that a protest against the outcomes of the EU’s bizarre immigration strategy? Was that economic issues? Different people have different viewpoints. Nevertheless, breakout makes Europe fragile, not stronger, which obviously can not be in UK’s best interests. It is also not quite clear how advantageous it will be for the UK itself. One thing is clear, it’s not beneficial for either of the sides so far.

Meanwhile, mass media alarms the condition of the pound, which falls continuously after the prime minister confirmed she would defer the vote on her Brexit deal.

“Sterling remained weak on global exchanges after markets closed in London, down almost two cents against the dollar at $1.2562, close to its lowest level since April 2017.

It was 1% lower against the euro at €1.1059, its lowest level since August.

Meanwhile, the domestically focused FTSE 250 share index fell 2%, hitting its lowest since December 2016.

The steep falls reflect mounting uncertainty about the terms of the UK’s exit from the European Union, analysts said” (

Given the fact that almost half of the population of the UK voted against exit from the EU by the time of referendum, is the Brexit still good or bad for the country’s future? We remember long lines of the UK citizens at the Department of Foreign Affairs and Trade in Dublin for receiving passports of Ireland, which remains the member of the EU. An Irish passport enables the bearer to travel internationally and serves as evidence of Irish nationality and citizenship of the European Union. What are the pros and cons of being in the commonwealth of Europe, could they be weighed and could there be found some solutions, other than exit?

The UK joined the European Communities in 1973, with membership confirmed by a referendum in 1975. Why did it become so cardinally demanded in 2016 to leave the European Union is not quite clear, but causes some kind of anxiety. What are the advantages and disadvantages of being part of the EU or leaving it? Is this process of sequestration going to expand to the other members of the Union as well? Is this process safe for the mutual old mother – Europe? Is the unrest in France a logical continuation of this process? Could this be resolved as it was the case with Greece? What are the measures that the EU should undertake, in order to stop this process of segregation and remain harmonious. These questions remain in our minds, but the quick answers are obviously not expected.

In either event, one thing is crystal clear, it is not the best time in the history of Europe for isolation, it’s the best time for integration and harmonization.

შემოდგომა საღვინეში

224188-svetikდიონისეს ღიმილი კლავს სევდას, თვალცრემლმორეულს,

დაბერტყავდა ბებო კაკალს, თხილს და  წაბლსაც მოლეულს.

გადაადნობს შემოდგომა ერბოს, ნაღდი ქარვისფერს,

შესძლებიათ მეგობრობა ბიასა და ატმის ხეს.

დაიწურა ბადაგი და მოეხადა თავი ჭურს,

გოლეულის მარაგი აქვთ ჭანჭურსა და ხეჭეჭურს.

ოქტომბერი დააუნჯებს, რაც ზაფხულმა წაიღო,

რთველი ყველას დააპურებს, მარნის კარი გაიღო.

თათარას თუ ფელამუშის დატრიალდა სურნელი,

მსუნაგ ბავშვებს ვერ დაუშლი, ჟინი თუ აქვთ ჩურჩხელის.

შემოდგომა დიონისეს კარებს ფართოდ გაუღებს,

ტალავერში იქორწინებს, ლხინსაც ალღოს აუღებს.

ოქტომბერი გობზე დაყრის თაფლისთვალა რქაწითელს,

ტრაპეზობას არ დაგაცდის, აკიდოებს აგკიდებს.

გოგრის გორებს დააყენებს, სიმინდს დოლაბს მიანდობს,

წისქვილის ქვას აამღერებს, ძველ ზღაპრებსაც გიამბობს.

საღვინეში შემოდგომა მომაგონებს ბავშვობას,

ბაბუაჩემს აქ უყვარდა ჭურზე სანთლის დადნობა.

ჭურის თავზე აღარავინ იღებს ახლა ჭაშნიკებს,

საწნახელში ქარი დაყრის მიტოვებულ ჩამიჩებს.

ბუხრის თავზე, დოქის ირგვლივ, არ აწყობენ ჭინჭილებს,

არც არავინ აღარ ითვლის შემოდგომის წიწილებს.

დიონისეს ღიმილი კლავს სევდას, თვალცრემლ-მორეულს,

საღვინეში არვინ იმკის წლის მოსავალს, მოლეულს.



კი…?! არა…?!


ვუყვარვარ?  კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

დროის მორევში კი ბევრმა იუარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.


ფრესკები დუმან, დროიდან მოსული,

თითქოს შეივრდომეს სული მარტოსული,

გუგუნებს, გმინავს ჟამი გარდასული,

ოხრავს დედამიწა ცოდვისგან ორსული.


ვინ არის პატრონი, ვინ არის გამგონი,

მხოლოდ ღვთის წყალობით, არაფრის არმქონი,

იმ ასი ათასი რჯულის არდამთმობის

მადლმა დაიფარა ბაგრატი და რკონი.


და მაინც, ქარ-ცეცხლში რამდენი იარა,

სული დამაშვრალი ვეღარ დაიამა,

სტკიოდა მას ქრისტეს ყოველი იარა,

აქ, ამ ცისქვეშეთში, სადღაც იქ კი არა!


მიმიღებს? კი…?! არა…?! დრომ კი გაიარა,

ღალატმა საიდან არ შემოგვიარა,

ოცდაათად ჰყიდნენ, მეტად კი არა,

ვეღარ მოიშუშა ვერც ერთი იარა.


ჯვარ-გუმბათოვანი ოშკი და ხანძთა,

კვლავაც უცნობი-ნაცნობი განცდა,

ლაზიკ-ეგრისი, სამეფო კახთა,

მარად ძიება თამარის განძთა.


ნეტავ რას ღაღადებს, ან ვისთვის ჩამოჰკრა

დღეს წმინდა სამების ამ დიდმა ზარმა?

მუმლი მუხასაო, ჯვარცმა გფარავსაო,

ბანს აძლევს გელათი, მცხეთა და ზარზმა.

ვუყვარვარ? კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

იუდას ამბორი, ცრუ რწმენის იარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.




“გვეშველება რამე?”

“გვეშველება რამე?”

ჩემი ფეისბუქის შარშანდელმა პოსტმა დამაფიქრა, როგორ არაფერი იცვლება, თითქოს დეჟავუ დამემართა:

“კვირას ტაძარში ზიარება რომ დაიწყო ცოტა ხნით ეზოში გამოვედი და სკამზე ჩამოვჯექი, ხანდაზმული მამაკაცები, როგორც ჩანს აფხაზეთიდან დევნილები, მსჯელობდნენ პოლიტიკაზე და ჩვენი ქვეყნის საჭირბოროტო საკითხებზე. გამიკვირდა, რამდენი სიბრძნეა ამ ხალხში, რამდენი რამ ესმით შესანიშნავად, მაგრამ რატომღაც მაინც არა და არ გვეშველა! ერთ ფრაზას მივაქციე ყურადღება, იხსენებდნენ 90-იან წლებს და თავისუფლებისთვის ბრძოლის ლაიტმოტივად ქცეულ – “ჩვენ ჩვენი საკმარი ყველაფერი გვაქვს”, რომელიც დღეს სასაცილოდ აღარავის ჰყოფნის! ახლა ეს ჭარმაგი მორწმუნეები იხსენებდნენ – “დამოუკიდებლობას რომ მოვიპოვებთ ჩვენ თავს შესანიშნავად ვირჩენთო, აქეთ ბორჯომი გვაქვსო, იქეთ მარგანეციო, თურმე სად არის კაცო, ეგ გვეყოფოდაო?!” ძალიან კი მინდოდა მეთქვა, სხვას ეგეც არ აქვს და მაინც შესანიშნავად ააწყვეს სახელმწიფო, მაგალითად, თუნდაც ისრაელითქო, მაგრამ საუბარში ჩარევისაგან რატომღაც თავი შევიკავე. მე კარგად მესმის, რომ ძლიერი მტერი გვყავს, რომელიც ძალ-ღონეს არ იშურებს, ყველა შესაძლო გზებით გვებრძვის, რომ ფეხზე არ წამოვდგეთ როგორც სახელმწიფო, მაგრამ განა სხვებს არ ჰყავთ მტრები, მათ როგორ შეძლეს?! ანუ, მთლად ამაშიც არ არის საქმე! და მაინც, რა გვაკლია, რომელი რესურსი?! ვფიქრობ, ალბათ ადამიანური, ისევ და ისევ მენტალიტეტშია აქილევსის ქუსლი ჩამალული, ჩვენს დამახინჯებულ მენტალიტეტში, რომელიც გამუდმებით ცხოვრების არასწორ გზას გვკარნახობს და მცდარი არჩევანისკენ გვიბიძგებს!”

მაინც რა დაღი დაგვასვა ასეთი 70-წლიანმა საბჭოური ცხოვრების წესმა, ასეთი რა ნესტარი ჩაგვიტოვა სოციალიზმის ბზიკმა, რომ ვეღარაფრით მოვირჩინეთ?

ამ თემასთან დაკავშირებით შარშანწინ ამ დღეს ჩემს მიერ სოციალურ ქსელში გაზიარებული პოსტიც სამწუხაროდ ასევე აქტუალური მეჩვენა:

“ჩვენ კლიშეებისგან განთავისუფლება ძალიან გვიჭირს და ისევ მენტალიტეტამდე მივდივართ! ყველა პრობლემა ხომ აქედან მოდის. გუშინ, სულთმოფენობას წმ. ნინოს ტაძარში წავედი (საგარეო საქმეთა სამინისტროს მოპირდაპირე მხარეს არის, 47-ე სკოლის გვერდზე). წინასწარ ყვავილების ყიდვა არ გამხსენებია, ამ დღეს ყოველთვის ყველა ტაძართან იყიდებოდა ხოლმე. საკმაოდ ცხელოდა, რუსთაველის გამზირიდან ჩიტაძის ქუჩის ბოლომდე ვიდრე ავაღწიე სულ გავიხვითქე. მრევლი თაიგულებით ხელში რომ დავინახე დავიწყე ყვავილების ძებნა, ხან ერთ მხარეს მივაწყდი, ხან მეორეს, თან ვკითხულობდი სად იყიდებათქო, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ არავის არ ჰქონდა გასაყიდი. ტაძრიდან რომ გამოვედი დამესივნენ მათხოვრები – “ხომ ვერ დაგვეხმარებითო?” ალბათ იფიქრეს, რომ უკვე მივდიოდი. “ყვავილები ხომ არ გაქვთთქო?” მეც მივაგებე შეკითხვა შეკითხვაზე. სამწუხაროდ არ ჰქონდათ და მირჩიეს ქაშვეთთან ჩავსულიყავი და იქ მეყიდა. უნებურად დავფიქდი, რამდენად გაზარმაცებულია ხალხი, წლების განმავლობაში სხედან ამ ტაძართან, ნუთუ ვერ ისწავლეს, რომ ამ დღეს ყვავილებით ფული შეიძლება იშოვნო? მაშინ, როდესაც სოფლებიდან მოდიან, გზაში ყვავილების დაკრეფვაც კი ეზარებათ, ამასაც ხომ არ უნდა ფული და საწყისი კაპიტალი, შენი არაფერი მიდის, დაკრიფე ბუნების მიერ ბოძებული და მომყიდე, იცი რომ ნამდვილად დამჭირდება და ვიყიდი! მაგრამ, ამის მიხვედრას სამეწარმეო აზროვნება სჭირდება, უფრო სწორად თავის შეწუხება და ტვინის განძრევა, რომელიც სამწუხაროდ გვიჭირს, გვეზარება. მოკლედ, ისე გავღიზიანდი, რომ ვერ დაგეხმარებით, არ მაქვსთქო ვუპასუხე, და დავეშვი ისევ რუსთაველის გამზირისკენ, ისევ ქაშვეთთან ჩამოსვლა მომიხდა. გზაში დავფიქრდი, ნეტავ ჩვენ ხომ არ გავაფუჭეთ ეს ხალხი? ეს იგივეა შენს შვილს რომ გაუწიო დათვური სამსახური და პარაზიტად გაზარდო, შრომას არ მიაჩვიო, არჩინო მთელი ცხოვრება და ხელის განძრევა არ ასწავლო. ალბათ ძნელი წარმოსადგენი არ არის რაც მოუვა, რა რაოდენობის ქონება უნდა დაუტოვო რომ არ გაანიავოს და ნულზე არ დაიყვანოს, მერე კი შეიძლება გვიანიც იყოს ცხოვრების წესის შეცლა. განა ცოტა ვიცით ასეთი სავალალო მაგალითები?! არა, ამ ხალხს მათხოვრები აღარ ჰქვიათ, ეს მათხოვრობის ბიზნესად ქცეული სიმახინჯეა ჩვენი საზოგადოების! ჩვენ ვარჩენთ ასობით მათხოვარს და მათ თურმე ბევრ ჩვენგანზე მეტი შემოსავალი ჰქონიათ. არაფერი იმალება, ბანკებში ახურდავებენ ყოველ საღამოს ფულს, სხვებისგან გაგონილის დაჯერება მიჭირდა, მაგრამ თვითონაც შევესწარი არაერთხელ მსგავს ფაქტებს. იმდენად უმაქნისები არიან, რომ უკვე ყვავილის დაკრეფვაც კი ეზარებათ, რომელ მიწას დაგიმუშავებს გამათხოვრებული გლეხი? მომიტევოს უფალმა, მაგრამ, რაც ჩვენს თავს განსაცდელია, ყველაფერი ჩვენი გაუკუღმართებული აზროვნებიდან მომდინარეობს! ხელის განძრევა არავის უნდა და ციურ მანანს კი ელოდება ყველა, უდაბნოში ვართ, რომ ღმერთმა თავზე გადმოგვაყაროს? ხელი გაანძრიე მამაცხონებულო და ნუ იმათხოვრებ!”

დღეს ახალი პრედიკამენტის წინაშე აღმოვჩნდით, რომლის წინამორბედი მიზეზი სწორედ ეს უქნარობა და დაუდევრობაა – დაყიდეს მიწები და იმ მიწებს, ახლა ჩვენ რომ მივსტირით, უცხოტომელები ამუშავებენ და მშვენივრადაც ხეირობენ! საზოგადოებაში ჩნდება კითხვა, რას აკეთებს ხელისუფლება იმისთვის, რომ ნაკუწ-ნაკუწ არ გაიყიდოს ისედაც ბალზაკის შაგრენის ტყავივით დაპატარავებული საქართველო, ან რატომ აღმოვჩნდით მარკიზ რაფაელ დე ვალენტენის მდგომარეობაში? პასუხი ჯერ-ჯერობით უცნობია, ვნებათაღელვა კი იმატებს.

სიმართლე რომ გითხრათ, მათხოვარი მინახავს ევროპაშიც, აშშ-შიც, მაგრამ არა ამ კატასტროფული რაოდენობით, როგორც ჩვენთან. თუმცა, არ შემხვედრია ბენელუქსის ქვეყნებში, სადაც კარგი სოციალური დაცვის სისტემაა. საბერძნეთშიც კი, რომელიც ევროკავშირის ყველაზე გაჭირვებულ სახელმწიფოდ ითვლება, მათხოვარს ვერ ნახავ, სახელმწიფო დახმარებას უწევს ხეიბრებს და ყველას, ვისაც მუშაობა არ შეუძლია, სამაგიეროდ არც მათხოვრობის ნებას რთავს. ჩვენთან კი რა ხდება ამ კუთხით, არსებობს რაიმე ხედვა ან სტრატეგია ამ პრობლემის გადასაჭრელად, საინტერესოა, საერთოდ ვინმე ზრუნავს სოციალური პოლიტიკის გაუმჯობესებაზე?

მე ვფიქრობ, საზოგადოებაც ინერტულია გამოსავლის ძიებაში, უფრო მეტიც, ჩვენი ბრალიც არის, ცუდად შევაჩვიეთ და ახლა სულელები ვგონივართ, იმუშავეთ და გვარჩინეთო ალბათ ფიქრობენ! როდესაც სადარბაზოსთვის დამლაგებელი დამჭირდა და ვკითხე ერთ–ერთ მათხოვარს, ხომ არ წამოხვალთქო, ცივი უარი მსტკიცა, ფასზეც კი არ დამლაპარაკებია. არადა მჯეროდა კეთილ საქმეს ვაკეთებდი, თურმე შევმცდარვარ. იცის, რომ მეტს იშოვნის არაფრის კეთებაში და რატომ შეიწუხოს თავი? მუქთამჭამლების და მუქთახორების არმია იზრდება, არ მცირდება, ჩვენი შემოსავლები კი არ იზრდება, მგონი პირიქით, მცირდება, იმიტომ რომ ყველა ჩვენ გვატყავებს. როდემდე შეიძლება ასე გაგრძელდეს და სადამდე მიგვიყვანს ეს უმოქმედობა?!

არ განიკითხო და არ იქნები განკითხულიო, სრულად ვეთანხმები და უპირობოდ ვიზიარებ, მაგრამ ამ სიტუაციაში მგონი ეს არ უნდა იყოს განკითხვა, ეს უფრო განსჯაა შექმნილი კატასტროფული მდგომარეობიდან გამოსავლის ძიების მიზნით. ქვეყნის სიყვარული სხვა რაში გამოიხატება, თუ არა ფიქრში მის პრობლემებზე და ქმედებაში, რაიმე სახის ქმედებაში. რაციონალური აზროვნება, სინამდვილის შეცნობა, შესაძლებელია მხოლოდ განსჯითა და ფაქტების ანალიზით, რაც აუცილებელია წინსვლისა და განვითარებისთვის. დიდი ილია წერდა: “ნეტავი შენ, თერგო! იმითი ხარ კარგი, რომ მოუსვენარი ხარ. აბა პატარა ხანს დადეგ, თუ მყრალ გუბედ არ გადაიქცე და ეგ შენი საშიშარი ხმაურობა ბაყაყების ყიყინზედ არ შეგეცვალოს. მოძრაობა და მარტო მოძრაობა არის, ჩემო თერგო, ქვეყნის ღონისა და სიცოცხლის მიმცემი…”

ზოგადად, ყველაფერი ხომ მიზეზ–შედეგობრივია ამქვეყნად. ჩვენ გვიჭირს, იმიტომ რომ შრომისუნარიანი მოსახლეობის სულ მცირე 65-70 % არის დაუსაქმებელი და მათი საკმაოდ დიდი ნაწილი, შესაძლოა ნახევარიც კი, გამათხოვრებულია. ხელისუფლება კი რატომღაც არ ფიქრობს როგორ შეცვალოს ეს არსებული სამარცხვინო რეალობა, რომელიც დეკადებია გრძელდება, როგორც ჩანს არ აღელვებთ. ასე ნამდვილად აღარ შეიძლება გაგრძელება, ქვეყანას შეესია გამათხოვრებული მოქალაქეების მასიური არმია. სოციალური დაცვის სისტემა უნდა დაიხვეწოს და ამუშავდეს, ეს ადამიანის უფლებების დაცვის კუთხით სახელმწიფოს ხელისუფლების პრეროგატივა და საერთაშორისო კონვენციებით ნაკისრი ვალდებულებაა.

ჩვენი კლიშედ ქცეული კითხვა მახსენდება ისევ – “გვეშველება რამე?” ღმერთო შენ მოგვიყვანე გონს, რომ გვეშველოს, დაგვალაგებინე ეს არეული ქვეყანა, სადაც თითქმის ყველაფერი უკუღმა და არასწორად არის გაგებული, მათ შორის უფლის რწმენაც კი! უფალმა თქვა – ხელი გაანძრიე და გეშველებაო, ისევე, როგორც ეშველათ ჩინელებს, ებრაელებს, თურქებს, კორეელებს და მრავალ სხვას, ვინც ტვინი გაანძრია და ხელიც ზედ მიაყოლა, თავდაუზოგავად იშრომა და სხვისი ხელის შემყურეობა არ აურჩევია გამოსავლად.