წამის ფასი

დრო თუ მოგეცა ამის,

და თუ ინება ღმერთმა,

გამოიყენე შანსი,

დაგეხმარება რწმენა.

ფასი დაადე წუთებს,

უნდა გატეხო ნავსი,

ნებას თუ არ გრძნობ ურყევს,

დარჩები მუდამ ნავში.

ხარ სწორ ადგილზე, სწორ დროს,

თუ სწორუპოვარ სიმზე,

წამი ქმედებას ითხოვს,

ცხოვრება იბრძვის რინგზე.

წამის მეასედს ეტყვი,

რისი თქმა გინდა ამით,

წამი მეასედ ითხოვს,

და საუკუნეც გადის.

ხარ ოპტიმისტი სულით,

ან პესიმისტი თუნდაც,

წამი მოგეცა უფლით,

გამოიყენო უნდა.

თუ გესმის წამის ფასი,

და თუ მტკიცე გაქვს რწმენა,

არ დაივიწყო არსი,

დაგეხმარება ზენა.

თბილისი

02.02.12

Advertisements

ახალი წელი

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

მისგან ყოველ წელს სასწაულს ველი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

ჩიჩილაკს კვლავაც ამშვენებს ქაცვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

დრო გულმოდგინედ წამებსაც ათვლის.

ღვინოში იწვის სურვილთა არზა,

ფერფლადქცეული ნაოცნებარი,

წამით დაკარგავს ყოველი აზრსაც,

და კვლავ გახდება ნაიმედარი.

თვალწინ გაირბენს გასული წელი,

იმედებით და გაცრუებებით,

დრო აღარ არის ისეთი ნელი,

აღარც გრძნობები გართულებებით.

ვარ მადლობელი იმის რაც იყო,

რაც მომიტანა და რაც გამიყო,

ბევრი იმედის კოშკი ამიგო,

ძველი ტკივილი სადღაც წაიღო.

დრო მაინც იწვის სანთლების მსგავსად,

თითქოს გარბის და არც ჩქარობს არსად,

დაიღვენთება, კვლავ მოვა ახლად,

ხან დაგამშვიდებს, ხან დაგცემს თავზარს.

ისევ მოირთო ლამაზად ნაძვი,

შამპანიური, ყინულის სათლი,

ჩიჩილაკს ჟღალად ამშვენებს ქაცვი,

დროს კი საათი წამებად ათვლის.

ისევ მოვიდა ახალი წელი,

ისევ ცივა და ღამეა გრძელი,

სანთლები იწვის გულივით მწველი,

ოცნების ღამე, იმედი წრფელი….

01.01.2013

თბილისი

Brexit on Agenda

Brexit, or “Britain’s exit” from EU, which is impending as a result of the referendum of 23 June 2016 when 51.9 percent of UK citizens supported withdrawal, still causes dubious feelings. However, I’m convinced that Brexit was not a brilliant idea. Escaping has never been a solution of an issue. As a matter of fact, problems are best resolved via negotiations, which has always been considered to be the best alternative to running away.

Thereto, motivation is still not quite clear, was that just pride? Was that a protest against the outcomes of the EU’s bizarre immigration strategy? Was that economic issues? Different people have different viewpoints. Nevertheless, breakout makes Europe fragile, not stronger, which obviously can not be in UK’s best interests. It is also not quite clear how advantageous it will be for the UK itself. One thing is clear, it’s not beneficial for either of the sides so far.

Meanwhile, mass media alarms the condition of the pound, which falls continuously after the prime minister confirmed she would defer the vote on her Brexit deal.

“Sterling remained weak on global exchanges after markets closed in London, down almost two cents against the dollar at $1.2562, close to its lowest level since April 2017.

It was 1% lower against the euro at €1.1059, its lowest level since August.

Meanwhile, the domestically focused FTSE 250 share index fell 2%, hitting its lowest since December 2016.

The steep falls reflect mounting uncertainty about the terms of the UK’s exit from the European Union, analysts said” (BBC.com).

Given the fact that almost half of the population of the UK voted against exit from the EU by the time of referendum, is the Brexit still good or bad for the country’s future? We remember long lines of the UK citizens at the Department of Foreign Affairs and Trade in Dublin for receiving passports of Ireland, which remains the member of the EU. An Irish passport enables the bearer to travel internationally and serves as evidence of Irish nationality and citizenship of the European Union. What are the pros and cons of being in the commonwealth of Europe, could they be weighed and could there be found some solutions, other than exit?

The UK joined the European Communities in 1973, with membership confirmed by a referendum in 1975. Why did it become so cardinally demanded in 2016 to leave the European Union is not quite clear, but causes some kind of anxiety. What are the advantages and disadvantages of being part of the EU or leaving it? Is this process of sequestration going to expand to the other members of the Union as well? Is this process safe for the mutual old mother – Europe? Is the unrest in France a logical continuation of this process? Could this be resolved as it was the case with Greece? What are the measures that the EU should undertake, in order to stop this process of segregation and remain harmonious. These questions remain in our minds, but the quick answers are obviously not expected.

Notwithstanding, one thing is clear, it is not the best time in the history of Europe for isolation, it’s the best time for integration and harmonization.

შემოდგომა საღვინეში

224188-svetikდიონისეს ღიმილი კლავს სევდას თვალცრემლმორეულს,

დაბერტყავდა ბებო კაკალს, თხილს და  წაბლსაც მოლეულს.

გადაადნობს შემოდგომა ერბოს, ნაღდი ქარვისფერს,

შესძლებიათ მეგობრობა ბიასა და ატმის ხეს.

დაიწურა ბადაგი და მოეხადა თავი ჭურს,

გოლეულის მარაგი აქვთ ჭანჭურსა და ხეჭეჭურს.

ოქტომბერი დააუნჯებს, რაც ზაფხულმა წაიღო,

რთველი ყველას დააპურებს, მარნის კარი გაიღო.

თათარას თუ ფელამუშის დატრიალდა სურნელი,

მსუნაგ ბავშვებს ვერ დაუშლი, ჟინი თუ აქვთ ჩურჩხელის.

შემოდგომა დიონისეს კარებს ფართოდ გაუღებს,

ტალავერში იქორწინებს, ლხინსაც ალღოს აუღებს.

ოქტომბერი გობზე დაყრის თაფლისთვალა რქაწითელს,

ტრაპეზობას არ დაგაცდის, აკიდოებს აგკიდებს.

გოგრის გორებს დააყენებს, სიმინდს დოლაბს მიანდობს,

წისქვილის ქვას აამღერებს, ძველ ზღაპრებსაც გიამბობს.

საღვინეში შემოდგომა მომაგონებს ბავშვობას,

ბაბუაჩემს აქ უყვარდა ჭურზე სანთლის დადნობა.

ჭურის თავზე აღარავინ იღებს ახლა ჭაშნიკებს,

საწნახელში ქარი დაყრის მიტოვებულ ჩამიჩებს.

ბუხრის თავზე დოქის ირგვლივ არ აწყობენ ჭინჭილებს,

არც არავინ აღარ ითვლის შემოდგომის წიწილებს.

დიონისეს ღიმილი კლავს სევდას, თვალცრემლ-მორეულს,

საღვინეში არვინ იმკის წლის მოსავალს, მოლეულს.

 

21.09.12

თბილისი

კი…?! არა…?!

cloudquestionmarks-660x330

ვუყვარვარ?  კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

დროის მორევში კი ბევრმა იუარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.

 

ფრესკები დუმან, დროიდან მოსული,

თითქოს შეივრდომეს სული მარტოსული,

გუგუნებს, გმინავს ჟამი გარდასული,

ოხრავს დედამიწა ცოდვისგან ორსული.

 

ვინ არის პატრონი, ვინ არის გამგონი,

მხოლოდ ღვთის წყალობით, არაფრის არმქონი,

იმ ასი ათასი რჯულის არდამთმობის

მადლმა დაიფარა ბაგრატი და რკონი.

 

და მაინც, ქარ-ცეცხლში რამდენი იარა,

სული დამაშვრალი ვეღარ დაიამა,

სტკიოდა მას ქრისტეს ყოველი იარა,

აქ, ამ ცისქვეშეთში, სადღაც იქ კი არა!

 

მიმიღებს? კი…?! არა…?! დრომ კი გაიარა,

ღალატმა საიდან არ შემოგვიარა,

ოცდაათად ჰყიდნენ, მეტად კი არა,

ვეღარ მოიშუშა ვერც ერთი იარა.

 

ჯვარ-გუმბათოვანი ოშკი და ხანძთა,

კვლავაც უცნობი-ნაცნობი განცდა,

ლაზიკ-ეგრისი, სამეფო კახთა,

მარად ძიება თამარის განძთა.

 

ნეტავ რას ღაღადებს, ან ვისთვის ჩამოჰკრა

დღეს წმინდა სამების ამ დიდმა ზარმა?

მუმლი მუხასაო, ჯვარცმა გფარავსაო,

ბანს აძლევს გელათი, მცხეთა და ზარზმა.

ვუყვარვარ? კი…?! არა…?! ვუნდივარ? კი…?! არა…?!

ამაოდ დამაშვრალმა სად აღარ იარა,

იუდას ამბორი, ცრუ რწმენის იარა,

მრავალმა წყალმა და ჟამმა ჩაიარა.

 

თბილისი

15.02.2012

საქართველოში სომხური სათვისტომოს საპროტესტო აქცია

cms-image-0000442011915 წელს მომხდარი „სომხების გენოციდის“ გახსენება, რომლის შედეგად მილიონნახევარზე მეტი სომეხი დაიღუპა, სომხურმა სათვისტომომ 24 აპრილს საქართველოში თურქეთის საელჩოსთან საპროტესტო აქციის ჩატარებით გადაწყვიტა, რაზედაც თბილისის მერიისგან უარი მიიღო. ოფიციალური მიზეზი გახლავთ ქუჩაში მოძრაობის სავარაუდო დესტაბილიზაცია, მაგრამ სომეხი თანამოქალაქეები თავის გადაწყვეტილებას მაინც არ ცვლიან და უკმაყოფილებას გამოთქვამენ მერიის ამ გადაწყვეტილების გამო. თავისდავად ცხადია, თბილისს არ სურს, რომ თურქეთთან ურთიერთობა სომეხთა გენოციდის აღიარებით ან საპროტესტო აქციების მხარდაჭერით გაიფუჭოს.

 

ბუნებრივია, ვწუხვართ მომხდარის გამო და ვგმობთ ყოველგვარ დაპირისპირებას, კონფლიქტსა თუ ძალადობას! უფრო მეტიც, არც ჩვენ ვართ აღფრთოვანებული იმ ფაქტით, რომ თურქული მხარე არ იძლევა მის ტერიტორიაზე არსებული ქართული ეკლესიების აღდგენის და ღვთისმსახურების ჩატარების უფლებას, მაშინ, როდესაც საქართველოში თურქული დიასპორის წარმომადგენლებს უფლება აქვთ მათი ისტორიული ძეგლები აღადგინონ, მეჩეთები ააშენონ და თავისუფლად ილოცონ!

 

თუმცა, მოდით შევთანხმდეთ, რომ ყველა მედალს მეორე მხარეც აქვს. საქართველოს თავისი მიწები, მისი მოსახლეობითურთ თურქეთის საზღვრების ფარგლებში აქვს ერთ დროს დატოვებული და მიუხედავად ამისა, დღეს კეთილმეზობლურ ურთიერთობებს ინარჩუნებს, ეკონომიკურ, პარტნიორულ პროექტებს ავითარებს თურქეთის სახელმწიფოსთან, რადგან ის მისი სტრატეგიული პარტნიორია. არც არაფერია ამაში გაუგებარი ან გასაკვირი, დღევანდელ ვითარებაში, მის მიმართ აშკარად მტრულად განწყობილ გარემოცვაში, საქართველო იძულებულია მეგობრებს და თანამოაზრეებს ეძებდეს და იკრებდეს.

 

კარგა ხანია ქართველების დევნა-შევიწროვება მიმდინარეობს მის საკუთარ ტერიტორიაზე და ეს უკვე ათეულობით წლების განმავლობაში გრძელდება. ძალიან შორს რომ არ წავიდეთ ისტორიის წიაღში, „ეთნიკური წმენდის“ მსხვერპლნი გახდნენ ქართველები 90 -იან წლებში საკუთარ მიწაზე აფხაზეთში და სამაჩაბლოში, რის შედეგადაც ჩვენ მივიღეთ დაახლოებით 300 ათასი დევნილი საკუთარ ქვეყანაში, აგრეთვე ამას დაემატა 2008 წლის ანექსიის შედეგად ახალ დევნილთა რიცხვიც და მცოცავი ანექსია გრძელდება დღემდე; ათასობით დაღუპული ჯარისკაცი თუ მშვიდობიანი, უდანაშაულო მოქალაქე ემსხვერპლა რფ-იის იმპერიალისტურ ამბიციებს ჩვენს ქვეყანაში. ეს სამწუხაროდ ჩვენი ერის ისტორიული რეალობაა, ის მოცემულობაა, რომელთან გამკლავებაც კარგა ხანია გვიწევს.

 

თუ გავითვალისწინებთ არცთუ დიდი ხნის წინ მომხდარ ტრაგედიებს აფხაზეთში და სამაჩაბლოში, რომელიც დღემდე გრძელდება, ჩვენს ოკუპირებულ ტერიტორიებს, შუაზე გახლეჩილ და სისხლმდინარე ქვეყნის გულს – სამაჩაბლოს, ასევე იმ ფაქტს, რომ ეს ყველაფერი რფ-ის წყალობით ხდება, რომელიც დღეს მოძმე სომხეთის სტრატეგიული პარტნიორია, ნამდვილად მაოცებს პრეტენზია ჩვენი სახელმწიფოს მიმართ და ჩნდება კითხვები – რატომ არ აპროტესტებს საქართველოში მცხოვრები სომხური სათვისტომო ამ ფაქტებს ან თავის ან თუნდაც ჩვენს ტერიტორიაზე? სომხეთის მხარე მისცემს კი ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლებს უფლებას მის ტერიტორიაზე საპროტესტო აქციები გაუმართონ რუსეთის ფედერაციას? ან კი, სომხეთის ტერიტორიაზე რომელიმე სხვა ეთნოსის წარმომადგენლები ცხოვრობენ, ანუ ჰყავთ კი საერთოდ ეთნიკური უმცირესობები? აღარაფერს ვამბობ აფხაზეთში ქართველთა დევნის და გენოციდის დროს სომხური ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენელთა (რომლებიც დღეს თურმე აფხაზეთში უმრავლესობაში არიან) როლზე! მეგობრებო, ჩვენს გვერდით ცხოვრობენ აფხაზეთიდან დევნილი ჩვენი თანამოქალაქეები და მათ კარგად ახსოვთ ფაქტები, რომლებზეც საუბრობენ! ის, რომ საქართველო არავის პასუხს არ სთხოვს მის წინაშე ჩადენილ დანაშაულობებზე და მიუტევებს, მხოლოდ ქართველთა სულგრძელობაზე მეტყველებს და არა ჩვენს ცუდ მეხსიერებაზე ან “გიჟვრაცუობაზე”, როგორც თქვენ ხშირად გვიწოდებთ. ვფიქრობ, რომ ჩვენ დიდბუნებოვანი წინაპრები გვყავდა და მათი გენების წყალობით ქრისტიანული მიტევება სისხლში და ხორცში გვაქვს გამჯდარი. არ ვართ გულღრძო და უმადური ერი, ვცდილობთ კარგი დავინახოთ და ცუდი დავივიწყოთ, გენეტიკას ვერაფერს ვუხერხებთ. თუმცა, როგორც ჩვენში იტყვიან, ზოგი ჭირი მარგებელიაო, შესაძლოა სწორედ ამის გამო ვუყვარვართ უფალს და არ გვწირავს. ყოველ შემთხვევაში ხასიათის ეს შტრიხი რომ ცხოვრებით ლაღად ტკბობაში და სიცოცხლისუნარიანობაში გვეხმარება, ეს ხომ ჯიუტი ფაქტია!

 

დღეს მე ნამდვილად მტკივა მოძმე სომეხი ერის ტკივილი და ვუთანაგრძნობ, თუმცა სხვა რამაც მაშფოთებს – ხომ არ არის ეს მტრის პროვოკაციული გეგმის ნაწილი? ყოველ შემთხვევაში, ჩვენ გვმართებს სიდინჯე და წინდახედულობა, რომ არ ავყვეთ მოსალოდნელ პროვოკაციებს და ვიყოთ კეთილგონიერები, რათა არ აღმოვჩნდეთ სხვის ხელში ბრმა იარაღად! სიტუაცია კი კვლავაც ფეთქებადსაშიშია, რაც ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეებს, მათ შორის ნებისმიერი ეთნიკური უმცირესობების ჩათვლით, ხელს ნამდვილად არ აძლევს. ნებისმიერი დაძაბულობა და არეულობა მხოლოდ მტრის წისქვილზე შეიძლება ასხამდეს წყალს.

ლექსო არ დაიკარგები

„ნეტარ არიანი იგინი, ვისაც სიკვდილი უმალ უწევს, ვიდრე საკუთარის თვალით იხილავენ სამშობლოს თვისას იავარყოფას. ნეტარ არიან იგინიცა, ვინცა გულმართალ წინაპართა აჩრდილებს შორის ლანდადქცევას არჩევენ გადა…

Source: ლექსო არ დაიკარგები